Smeerwortelzalf
De
smeerwortel is misschien wel één van de paradepaardjes van de
fytotherapie (kruidengeneeskunde).
Boeken
vol zijn er te schrijven over de wonderlijk snelle verbeteringen bij
kneuzingen, verzwikkingen, blauwe plekken en pijn.
Deze
zalf wordt dus gemaakt van de Smeerwortel (Symphytum officinalis). De
wortel van de smeerwortel om nog preciezer te zijn en deze tijd van
het jaar is hier ideaal voor. (winter en vroege voorjaar) De
bovengrondse delen van de plant zijn bijna afgestorven en alle
geneeskracht ligt nu in de wortels opgeslagen.
De
basis voor deze zalf is van oudsher reuzel, niet te verwarren met
spekvet. Reuzel is het buikvet
van het varken. Je kunt het soms bij de slager kopen, maar probeer
wel de biologische variant te verkrijgen. Veel toxische stoffen, via
voedsel of medicatie binnen gekregen, wordt juist in vet opgeslagen.
De
reuzel moet eerst uitgebakken worden, je snijdt het daarvoor in
kleine blokjes. Dit gaat makkelijker als de reuzel iets bevroren is.
Deze
blokjes ga je langzaam smelten. Na een poosje heb je vloeibaar vet en
stukjes gebakken vet. Dit zijn de zogenaamde kaantjes die vooral
vroeger gegeten werden op een stukje roggebrood met een beetje zout.
(Ik vond het wel lekker.)
Het
vloeibare vet is de basis voor je zalf. Het heeft als eigenschap dat
het diep doordringen kan, precies daar waar we het hebben willen. (In
tegenstelling tot b.v. goudsbloemzalf wat op de
huid haar werk moet verrichten).
Eén
van de redenen dat reuzel zo diep en makkelijk door de huid dringt is
het feit dat varkensvet qua samenstelling erg op ons huidvet lijkt,
of we het nu leuk vinden of niet.
Als
de kaantjes bruin van kleur zijn en geen vet meer bevatten zeef je ze
uit het vet. Het vet laat je nu stollen, het is eigenlijk te heet
voor direct gebruik.
Ik
trouwens voor het eerst kant en klare uitgebakken reuzel, het scheelt
een hoop werk en niet iedereen zal de geur van het uitbakken kunnen
waarderen.
De
wortels van de smeerwortel worden opgegraven en grondig schoon
gemaakt. Alle rotte plekken worden weg gesneden.
Daarna
de wortel in stukjes snijden en meteen begrijp je ook waar de naam
van de plant vandaan komt.
De
wortel is namelijk erg slijmerig en glibberig.
De
stukjes wortel worden in de bijna gesmolten reuzel gelegd en alles
gaat op een heel laag vuurtje. Het is belangrijk dat het niet te hard
gaat, het zogenaamde "croma-effect" moet absoluut vermeden
worden. We willen niet dat de stukjes wortel direct dicht schroeien,
nee de stoffen uit de wortel moeten in de
zalf.
Laat
dit gerust een half uurtje of langer opstaan.
Dan
giet je het door een fijne zeef en daarna eventueel nog door een doek
om alle wortelrestjes te verwijderen. Als dan het vet bijna is
afgekoeld kan er etherische olie doorheen. Kruidnagel en Heliocryse
zijn een logische keuze maar andere oliën kunnen ook, b.v.
Rozemarijn om de doorbloeding te bevorderen. Een paar druppels Rescue
Remedie (Bach-Bloesem) erbij is ook een optie. Daarna de nog
vloeibare zalf in steriele potjes gieten.
Wil
je liever een zuiver plantaardige zalf maken dan kun je in plaats van
reuzel sesamolie gebruiken en bijenwas toevoegen om een steviger zalf
te verkrijgen. De werking hiervan is echter wel minder dan de zalf
met reuzel, omdat sesamolie minder diep door dringt.
Waar
kun je deze zalf o.a. voor gebruiken?
kneuzingen
bloeduitstortingen
verzwikkingen
spierverrekkingen
tenniselleboog
sportblessures
Smeerwortelweetjes:
je
hoeft niet bang te zijn dat je, na het opgraven van wat wortels,
volgend jaar géén smeerwortel meer hebt..... een klein stukje
wortel groeit weer uit tot een grote plant
de
smeerwortel heeft klokvormige bloemen, deze kunnen zowel wit, roze,
paarsrood of blauw zijn
voeger
behandelde men botbreuken met succes met smeerwortelcompressen
Nicolas
Culpeper, een Engelse kruidengeneeskundige, was zo enthousiast over
deze eigenschappen van de smeerwortel dat hij durfde te beweren dat
stukken vlees in een pan weer aan elkaar zouden kleven als je er een
stukje smeerwortel bij zou doen (ik durf dit wel te bestrijden)
Wanneer
kun je de zalf beter niet gebruiken?
